قسمت 2:
انتشار افکار ابن تیمیه در دمشق  و اطراف آن غوغایی به پا کرد و گروهی از فقها بر ضد او قیام کردند...
در هشتم رجب 705 در قصر نائب السلطنه با اثبات انحراف فکری و عقیدتی ابن تیمیه وی را به مصر تبعید کردند...در آنجا به خاطر انتشار افکار انحرافی توسط ابن محلوف مالکی قاضی وقت به زندان محکوم شد و در تاریخ 23 ربیع الاول سال707 از زندان آزاد شد، ولی به خاطر پافشاری به نشر عقاید باطل خود قاضی بدرالدین او را محاکمه کرد و به اسکندریه مصر تبعید کرد.ابن تیمیه در آنجا بود تا این که بعد از 8 ماه به قاهره برگشت.
ابن کثیر می نویسد: 22 رجب سال720 این تیمیه به دارالسعاده احضار و قضات و مفتیان مذاهب اربعه: "حنفی، مالکی، شافعی، حنبلی، "او را به خاطر فتاوای خلاف مذاهی اسلامی به زندان محکوم کردند...
سرانجام ابن تیمیه آنقدر در زندان بماند تا در سال 728 از دنیا رفت.
با مرگ ابن تیمیه اگر چه شاگردان او همچون ابن قیم جوزی، ابن کثیر... افکار او را پذیرفته بودند؛ اما به علت مقابله و مخالفت مذاهب اربعه، افکار او نیز به دست فراموشی سپرده شد و از اعتقادات او خبری نبود تا سال 1157 که شخصی بنام محمد بن عبدالوهاب در سرزمین نجد مطرح شد.
دوران محمد بن عبدالوهاب:
در قرن دوازدهم محمد بن عبدالوهاب ، مروج اصلی افکار وهابیت مسلمانان را به جرم توسل به انبیا و اولیای الهی، مشرک و بت پرست قلمداد کرد، فتوا داد خونشان حلال، قتلشانرا جایز و اموالشان جز غنایم جنگی  به حساب آورد. در نتیجه این فتوا، هزاران مسلمان به خاک وخون کشیده شدند.
طرح مجدد افکار بن تیمیه توسط محمد بن عبدالوهاب در بدترین شرایط تاریخی و سیاسی صورت گرفت. چرا که امت اسلام ، از چهار جهت مورد تهاجم استعمارگران صلیبی قرار داشت...
انگلیسی ها بخش عظیمی از هند را با زور از مسلمانان گرفته بودند، با پایان دادن به شوکت امپراطوری مسلمانان تیموری، در آرزوی تسخیر پنجاب ، کابل و سواحل خلیج فارس به سر می بردند...
از سوی دیگر فرانسوی ها، به رهبری ناپلئون، مصر و سوریه و فلسطین را با زور اشغال کرد...
روس های تزاری که مدعی جانشینی سزارهای مسیحی روم شرقی بودند، با حملات مکرر به ایران و عثمانی می کوشیدند تا قلمرو حکومت خویش را از یک سو تا قسطنطنیه و فلسطین و از سوی دیگر تا خلیج فارس گسترش دهد...

آمریکایی ها نیز چشم طمع به کشورهای شمال آفریقا داشتند و با حمله به لیبی و الجزایر سعی در رخنه در جهان اسلام داشتند. جنگ ارتیش عثمانی بر سر صربستان و همکاری ناوگان جنگی هلند با انگلیس ، در محاصره ی نظامی پایتخت الجزایر نیز، در همین دوران بحرانی صورت گرفت. در چنین فضای بحرانی که امت اسلامی نیاز زیادی به وحدت داشت ، محمد بن عبدالوهاب با دیگر افکار مردود ابن تیمیه را شایع کرد و در راستای کمک به همه دشمنان اسلام، در لباس خودی، بزرگترین ضربه را به امت اسلام زد و مسلمانان را کافر، مشرک و مهدورالدم خواند! بر اثر این نظریه و فتوا، هزاران مسلمان به دست خود مسلمانان افراطی کشته شدند!

منتظر قسمت های بعدی باشید...